Kerk als gemeenschap

(Fragmenten uit een preek over HC Zondag 21)

Dit is het plaatje dat Lukas van de eerste gemeente in Handelingen 2, 41-47 schetst. Een foto, waardoor wij ons vandaag kunnen laten inspireren. Richtlijnen voor kerk-zijn, die wij vandaag kunnen vormgeven.

Misschien kun je niet alles 1-op-1 overzetten naar vandaag. Wij leven niet meer in de 1e eeuw.

Dat hoeft ook niet: de vormgeving van kerk mag ook in de loop der tijd veranderen. Dat zie je meteen al in Handelingen 6: het kerkelijke leven wordt anders georganiseerd. Maar het doel blijft hetzelfde. Dat de gemeente echt als gemeenschap zal functioneren.

In alle veranderingen en variatie moet het gaan om het ene doel: dat wij open staan voor Gods werk, voor hoe de Geest ons tot een gemeenschap smeedt.

Het model, dat Lukas tekent is duidelijk: God en Jezus centraal, elkaar dienen en open zijn naar de omgeving. Dat is hoe de Heilige Geest van die eerste gemeente een echte gemeenschap maakt.

De vraag voor ons vandaag is waarschijnlijk veeleer: willen wij dat wel? Zijn wij bereid om alles gemeenschappelijk te hebben?

Want dat botst namelijk behoorlijk met hoe wij in het leven staan. Wij leven in een cultuur die door en door geïndividualiseerd is. Ben je dan bereid om vanuit de gemeenschap te denken? Dat is echt de focus in Handelingen 2. Men denkt niet vanuit het individu, maar vanuit de gemeenschap.

Wil je ook het uitgangspunt voor je bestaan in het Koninkrijk van God zoeken? Nadenken over wat de prioriteiten en missie van Gods volk zijn? En die bepalend laten zijn voor de invulling van je agenda door de week?

Op welke manier stem jij je leven af op de agenda van God in deze wereld? Wat betekent het Koninkrijk van God voor jou, voor mij persoonlijk? En wat betekent het Koninkrijk van God voor ons gemeenschappelijk leven in de kerk?

Het Koninkrijk van God bestaat niet uit een verzameling losse individuen. God wil met een volk samenleven: voor God is de gemeenschap de basis.

Ben je bereid elkaar vandaag de dag zo te dienen? Zelfs al heb je een andere visie op allerlei zaken? Wil je de ander in liefde tegemoet blijven treden en erkennen als broer en zus? En ben je bereid elkaar zo te ontmoeten aan de avondmaalstafel?

Omdat die ander ook zijn heil en redding in Christus zoekt. Hem aanvaarden als broer en zus, ondanks het feit dat hij/zij dat misschien op een andere wijze uitwerkt dan jij wenselijk of fijn vindt? En ondanks grote verschillen misschien wel over de uitleg van de bijbel en de toepassing van de bijbelse boodschap voor vandaag? Maar hen wel aanvaarden als mensen, van wie de zonden vergeven zijn en die net als jij van genade mogen leven.

Ben je bereid om als er verschil van inzicht is, niet je eigen visie, jouw exegese of die van de traditie leidend en normatief te laten zijn. Maar het gesprek vol te houden over wat wezenlijk is en wat de kern is: de verbinding met Jezus, het evangelie van de bevrijding van schuld en het koninkrijk van God.

Misschien moeten we vandaag vooral wel leren om onze onmacht hierin te delen. Dat we als kerk voortdurend in groepjes uiteenvallen. Dat we falen om ieder die het heil in Christus zoekt, vast te houden of aan ons te binden. Zowel ter linker- als ter rechterzijde. Schuld belijden over het verscheurd-zijn van Christus’ kerk.

En als het uiteindelijk toch niet met elkaar lukt, laten we elkaar niet verketteren, maar zegenen. Eventueel uit elkaar gaan, zoals Paulus en Barnabas op een gegeven moment apart verder gingen. En elkaar toevertrouwen aan de genade van de Heer.

In 1 Korintiërs 4 schrijft Paulus, dat de Korintiërs moesten ophouden met oordelen en met groepsvorming. Hij roept hen op om het oordeel van Christus af te wachten. Dan zal wel duidelijk worden wat van ons kerkelijk leven houdbaar is gebleken: of het hout, stro of steen was. God is daar niet van afhankelijk om ons door het vuur heen te behouden.

Het voornaamste is, dat wij in alles net als Paulus in verbondenheid met Christus leven, (1 Korintiërs 4, 16-17). En van daaruit weer leren, wat werkelijke gemeenschap der heiligen is.

Moge de Heer jullie zo zegenen in jullie leven als gemeente van Christus. In variatie op die woorden van Paulus in Romeinen 15:5: moge God jullie de eensgezindheid geven die Christus Jezus van ons vraagt. Hij zal jullie daar de volharding voor geven, jullie troosten in elk verdriet. Zo zullen jullie eendrachtig en eenstemmig de eer kunnen brengen aan God, die de Vader is van onze Heer Jezus Christus.

Advertenties