De GKv en de ‘Schriftkritiek’

We zijn ruim anderhalf jaar verder. In juni 2017 nam de GS Meppel 2017 het besluit om in de Gereformeerde Kerken Vrijgemaakt (GKv) het ambt voor de vrouw open te stellen. Sommige gemeenten hebben op grond van dit besluit vrouwen tot ouderling en diaken bevestigd, terwijl één classis recent een vrouw als predikant beroepbaar heeft gesteld. Andere gemeenten wachten liever de behandeling van de revisieverzoeken op de GS Goes 2020 af. In het buitenland schorten kerken de banden met de Gkv op. Intussen gaat het debat over het besluit verder.

Het mag duidelijk zijn dat het m/v-besluit de uitdrukking is van een veranderende omgang met de bijbel als Gods woord. Wat eerst op grond van de bijbel werd afgewezen, wordt nu bijbels verantwoord geacht. Terecht is dan de vraag, hoe deze verandering te duiden is. Tegelijk vind ik dat aan deze andere uitleg en toepassing van de bijbel door de tegenstanders van het besluit wel heel erg gemakkelijk het etiket ‘Schriftkritiek’ en ‘nieuwe hermeneutiek’ verbonden wordt.

Wie de recente geschiedenis van de GKv kent, weet dat het niet de eerste keer is dat het in de kerken botst over de manier waarop de bijbel gebruikt wordt.

In 2003 zijn de DGK – de Gereformeerde Kerken in Nederland (hersteld) – ontstaan als afscheiding vanuit de GKv. Men kon zich niet vinden in de manier waarop in synodebesluiten de bijbel werd gebruikt in onderwerpen als de verhouding van man en vrouw, huwelijk en echtscheiding, actief stemrecht voor vrouwen in de kerk, liturgie, en sabbat en zondag.

Daarom is het niet verwonderlijk dat de DGK zich door het besluit van de GS Meppel 2017 bevestigd ziet in hun oordeel over de GKv. Hadden de GKv zich in de loop van de jaren ’80 en ’90 al aan dwaalleer en deformatie overgegeven, nu is het in hun optiek wel heel duidelijk dat de GKv het gereformeerde spoor totaal zijn kwijtgeraakt. Volgens hen hebben de GKv de invloed van de Schriftkritiek en de ‘nieuwe hermeneutiek’ niet weerstaan en zo in de besluitvorming over ‘vrouw en ambt’ toegegeven aan de moderne tijd en wetenschap, aan feminisme, individualisme en het opkomen voor de leer van de gelijke rechten van ieder mens.[i]

Binnen de context van de GKv is het ‘logisch’ dat van de kant van de DGK het verwijt van Schriftkritiek klinkt. ‘Gehoorzaamheid aan de Schrift’ en ‘het toelaten van Schriftkritiek’ zijn voor de GKv decennialang de maatstaf geweest om andere kerken en visies aan af te meten en het gelijk van de eigen positie te verdedigen.

Typerend voorbeeld is de manier waarop de Christelijke Gereformeerde Kerken (CGK) in de jaren ’70 en ’80 beoordeeld worden. In de brief van de GS Arnhem 1981 aan de CGK wordt het verwijt geuit dat de CGK de ‘Schriftkritische’ visies van de toenmalige hoogleraren dr. B.J. Oosterhoff en dr. J.P. Versteeg niet weerspreken. Ook worden ze gekapitteld dat zij in het kader van de internationale ‘Gereformeerde Oecumenische Synode’ (GOS) banden met de ‘Schriftkritische’ synodaal-gereformeerde kerken (GKN) onderhouden. Tenslotte wordt er bezwaar gemaakt, dat de CGK contacten onderhouden met de Nederlands Gereformeerde Kerken (NGK), waar ‘opening aan de Schriftkritiek wordt gegeven.’[ii]

Dit voorbeeld laat tegelijk zien, dat het werken met de term ‘Schriftkritiek’ nog niet zo gemakkelijk is. Wat is ‘Schriftkritiek’ en hoe herken je dat? De CGK en de GKv verschilden duidelijk van mening, of deze karakterisering voor de CGK terecht was.

In de ’90-er jaren is de GKv genuanceerder gaan denken over wat ‘Schriftkritiek’ is of niet. Het zijn met name de Kamper docenten dr. Kees (C.) Trimp en dr. Ad de Bruijne die daarin een belangrijke rol hebben gespeeld, wat o.a. in 2002 resulteerde in de publicatie van de bundel ‘Woord op Schrift. Theologische reflecties over het gezag van de Bijbel[iii]. Ook in het onderzoek van de bijbelwetenschappers van de TU Kampen en TU Apeldoorn maakt men een onderscheid tussen een ‘Schriftkritische lezing die zich boven de Bijbel verheft en een kritische bestudering van de historische processen waarin en de menselijke wijze waarop de Heilige Schrift tot stand kwam[iv].

Een zelfde nuance in het denken over wat ‘Schriftkritiek’ is, werd ook duidelijk in de gesprekken die sinds 2008 tussen de GKv en de NGK gevoerd werden. Daarbij bleek in 2014, dat ook al had de NGK het ambt voor de vrouw opengesteld, dit geen belemmering was om te concluderen, dat zij ‘als kerken elkaar vertrouwen kunnen geven inzake de erkenning en aanvaarding van het gezag van de Heilige Schrift.’ Op grond daarvan kon de GS Ede 2014 uitspreken, dat ‘de overeenstemming in de gesprekken over hermeneutiek de belemmering die er lag vanwege het besluit van de NGK om de ambten voor de zusters der gemeente open te stellen, is weggenomen.[v]

Net als destijds in 2003 blijkt nu opnieuw een synodebesluit te werken als een katalysator om het etiket ‘Schriftkritiek’ weer te gaan gebruiken en concrete verschillen in de uitleg en toepassing van de bijbel theologisch en dogmatisch te benoemen in termen van gereformeerd of vrijzinnig.

De hamvraag is natuurlijk, welke criteria men hanteert om de term ‘Schriftkritiek’ van toepassing te achten. Louter het feit dat de synode tot een andere conclusie is gekomen dan lang als bijbels werd gezien, is onvoldoende grond daarvoor. Als men dat wel vindt, zal men zich moeten confronteren met de hermeneutische overeenstemming tussen de GKv en de NGK, die grond was voor de visie van de GS Ede 2014, dat de openstelling van de ambten voor vrouwen op zichzelf niet gezien kan worden als een aantasting van het gezag van de bijbel.

Daarnaast zal men zich ook moeten confronteren met de veranderende omgang met de bijbel als Gods woord, zoals die in de eerdere besluitvorming op de GKv-synoden van de afgelopen 30 jaar tot uitdrukking is gekomen. Dan denk ik met name aan de veranderde visie op de verhouding van man en vrouw die in de nieuwe huwelijksformulieren van de jaren ’90 tot uitdrukking is gekomen en in de veranderende opvatting in het denken over ‘huwelijk en echtscheiding’.

Tenslotte zal men zich moeten confronteren met de veranderende hermeneutische inzichten, die aan die veranderende omgang met Gods woord ten grondslag liggen. In dat opzicht vind ik dat de tegenstanders van het besluit wel erg kort door bocht en zonder voldoende argumentatie deze inzichten karakteriseren als een voorbeeld van ‘de nieuwe hermeneutiek’.[vi]

Gereformeerden staan voorgesorteerd om de ‘nieuwe hermeneutiek’ te verbinden met vrijzinnigheid. Met die term werd namelijk de vrijzinnige moderne theologie van de jaren ’60 gekarakteriseerd, die zich liet inspireren door het gedachtengoed van Rudolf Bultmann, Ernst Fuchs en Gerhard Ebeling. Door de hermeneutische inzichten in de gereformeerde theologie van vandaag te verbinden met de term ‘nieuwe hermeneutiek’ lijken de tegenstanders van het m/v-besluit zich ontslagen te achten om zich inhoudelijk met de huidige gereformeerde hermeneutiek te confronteren, terwijl ze die tegelijkertijd wel in het vrijzinnige verdachtenbankje plaatsen. Ik vind dat een kwalijke zaak. Dat vertegenwoordigers van de DGK die mening zijn toegedaan, dat zij zo. Dat een door tegenstanders van het m/v-besluit ingevlogen hersteld hervormde predikant als dr. G.A. van den Brink zich niet kan vinden in de gereformeerde hermeneutiek vandaag kan ik me ook voorstellen.[vii] Van medegelovigen in de GKv verwacht ik echter een zorgvuldiger en fairer omgang in de beoordeling van het m/v-besluit.


[i] Zie de artikelen in het kerkblad van de DGK, De Bazuin, Jaargang 7, nummer 33 d.d. 25-09-2013: ‘Doorgaande deformatie’ en Jaargang 11, nummer 17 en 18, d.d. 06-09-2017 en 20-09-2017 onder de titel: ‘Hoe is het goud donker geworden!’

[ii] Acta GS Arnhem 1981, art. 169, Brief aan de Christelijke Gereformeerde Kerken.

[iii] C. Trimp (red.), ‘Woord op Schrift. Theologische reflecties over het gezag van de Bijbel’, Kampen: Kok, 2002.

[iv] Zie het artikel van Koert van Bekkum, Rob van Houwelingen en Eric Peels: ‘Gereformeerde bijbelwetenschap en bijbelse hermeneutiek’, dat verscheen in: Nieuwe en oude dingen. Schatgraven in de Schrift, (red. Koert van Bekkum, Rob van Houwelingen en Eric Peels), Barneveld: Uitgeverij De Vuurbaak, 2013, p. 243-255, citaat op p. 246. Deze gemeenschappelijke publicatie van de TU Kampen en de TU Apeldoorn verscheen tegelijkertijd in de TU Bezinningsreeks als nr. 13 en Apeldoornse Studies nr. 62.

[v] Acta GS Ede 2014, p. 141.

[vi] Ik denk hier met name aan diverse artikelen van dr. Pieter Boonstra in het blad Nader Bekeken, herplaatst op het site www.bezinningmvea.nl.

[vii] Een video van een door dr. Gert A. van den Brink gehouden lezing in de GKv Haren is te vinden op de site www.bezinningmvea.nl.

Advertenties

Dr. Jan Boersema over hermeneutiek en ‘m/v en ambt’

In januari 2018 keek dr. Jan Boersema, emeritus-predikant van de GKv Apeldoorn-Centrum, op een reunie van studiegenoten aan de TU Kampen terug naar bijna 50 jaar theologie bedrijven. Ook stond hij stil bij de veranderingen, die hij had meegemaakt in de GKv en hoe hij die waardeerde. Speciaal ging hij in op de betekenis van de theologie van dr. K. Schilder voor vandaag.

In deze blog citeer ik hem als hij komt te spreken over de ontwikkeling van de gereformeerde hermeneutiek en over het thema ‘vrouw en ambt’. De gehele beschouwing is hier [ https://bit.ly/2BZK2jb ] te vinden op zijn weblog www.janboersema.com.

Ik begon pas te voelen dat er een scheiding zat tussen wat ik in Kampen geleerd had en wat de kerken voelden en beleefden in de jaren negentig. Toen was inmiddels de invloed van de evangelische kerken in de GKV aanzienlijk geworden, en ook de rol van de menswetenschappen. Daar kwam nog weer later bij de aandacht voor de hoorder in de prediking, en de kijk op communicatie die wezenlijk verschilde van wat Trimp in zijn publicatie ”Communicatie en ambtelijke dienst’ had geschreven (een rectorale oratie in 1976). Trouwens aan die verandering in blikrichting gaf hijzelf leiding door zijn boek “Klank en weerklank” uit 1989. Contacten met de CGK, en met name in de samenwerkings-gemeente Doesburg in de jaren 2010 en daarna versterkten bij mij die aandacht voor de hoorder.

In verband hiermee moet ik zeggen dat ik niet kan beamen dat in de laatste jaren vanuit Kampen een nieuwe hermeneutiek wordt voorgesteld. Het woord hermeneutiek wordt wel anders gebruikt dan in onze jaren. Toen liet prof. Van Bruggen scherp onderscheid maken tussen hermeneutiek als de leesregels voor de exegese, daarna de exegese zelf, en tenslotte de homiletiek waarbij de uitleg van de tekst wordt toegepast in de preek. Nu wordt in Kampen, net als daarbuiten, het woord hermeneutiek voor het hele proces gebruikt, van bijbellezen en uitleggen tot toepassen aan de hoorder van vandaag. Waarom ik toch zeg dat er niet van een nieuwe hermeneutiek sprake is? Omdat in gereformeerde exegese altijd aandacht aan de historische en literaire context van de Bijbeltekst is gegeven en niet biblicistisch is gewerkt.”

….

Als het gaat over de laatste ontwikkelingen in onze kerken moet mij van het hart dat ik niet het grootste probleem heb met de toenadering tot NGK, en ook niet met het man/vrouw besluit. Ik ben wel in beide zaken van standpunt veranderd, maar ik vind dat de koers van onze kerken daarin nu beter is dan vroeger.

De kijk op schepping en evolutie baart me veel meer zorgen. En ook op dat punt heb ik van Schilder, zij het in een notendop, toch basisgedachten meegekregen die kunnen helpen je standpunt in het nu te bepalen. Daarvan gaf ik boven iets weer.

…..

Ik heb in de afgelopen vijftig jaar behoorlijke ontwikkelingen doorgemaakt. Ook ik verkeerde in de jaren 70 in de overtuiging dat de NGK de synodalen achterna zouden gaan. Nu zie ik dat die inschatting verkeerd is geweest, sterker nog dat ook bij synodalen en hervormden niet de vrijzinnigheid toegenomen is maar eerder een vorm van orthodoxie. Eigenlijk de orthodoxie die ze vroeger de midden- orthodoxie noemden: niet het gereformeerde geloof van de Drie Formulieren van Eenheid, maar ook niet de schriftkritische moderne theologie. Een orthodoxie geconcentreerd op de kernzaken van het christelijke geloof, zoals beleden in de 12 artikelen, en niet met uitgesproken meningen over schepping en over de twee naturen van Christus, laat staan over verkiezing en verwerping. Eigenlijk reken ik Van den Brink daar ook toe, al is hij lid van de Geref. Bond. Ik hoop en bid dat de GKV en NGK niet bij zo’n midden-orthodoxie zullen uitkomen.

Op het punt van de vrouw in het ambt ben ik ook veranderd. Een vrouwelijk diakenambt heb ik altijd voorgestaan, op basis van 1 Tim.3, maar een vrouw in het regeerambt niet. Ik herinner me uit de Apeldoornse tijd dat NGK- collega Hans Arnold meegewerkt had aan een studierapport voor hun Algemene vergadering, en daarover met zekere blijdschap en voldoening aan ons vertelde, en dat ik het niets vond. Het was eigenlijk een rapport dat concludeerde dat er in de bijbel verschillende lijnen zijn en dat je elkaar vrij moet laten. Nu zie ik dat dit zo ook voorkwam in het rapport aan de GS Ede en dat daar afgeschoten werd, maar vervolgens ook op de synode van Meppel, en daar aangenomen werd. En ik ben er ook blij om. Zonder deze ruimte te geven kom je als kerken haaks op de samenleving te staan.

Krijgt dan toch de context, de cultuur, een waarde boven de Schrift? Ik zou dat zo niet willen zeggen. Ze spreken zeker mee. Maar wat nog belangrijker is: niemand leest de Schrift op eigen kracht. Je doet het samen met je broeders en zusters. En als er een duidelijk draagvlak in de kerken is om de lijn van de gelijkwaardigheid van man en vrouw, die de Schrift leert, ook door te trekken in de ambten, dan is dat werk van de Geest in de breedte van de kerk. De tijd dat de andere lijn prevaleerde, namelijk de man als hoofd van de vrouw, en de volgorde bij de schepping, was een tijd met een andere cultuur, en daarom kon toen ook gemakkelijker voor die lijn gekozen worden.

De zusterkerken in Indonesië raken we door deze besluiten van onze laatste GS kwijt. De emigrantenkerken in Australië en Canada ook. Daar is de kerkelijke cultuur dan ook anders dan hier. In Indonesië is er in het algemeen ruimte voor de vrouw in het ambt. Zo ook bij SETIA in Jakarta, en ook in andere kerken en scholen waar ik kom. Onze kerken in de GGRI zijn eigenlijk binnen Indonesië een uitzondering als het gaat om de vrouw in het ambt. Dat is ongetwijfeld door Nederlandse invloed zo gekomen, ook van mij vroeger. Maar toen ik begon te merken dat onze kerken van de GGRI de legitimiteit van hun eigen positie tegenover de volkskerk verdedigden met de afwijzing van de vrouw in het ambt, begreep ik dat element versteend werd. Het verschil werd niet gevormd door een zuiverder wijze van omgaan met de Schrift, maar kwam uit op een bepaald sjibboleth. Zoals in de jaren zestig in de GKV de Open Brief zo’n sjibboleth was.

Verstard denken kunnen we alleen overwinnen door levende omgang met de Bijbel en de hulp van de Heilige Geest. Ik voel me nog niet te oud om te leren en hoop dat het voor jullie ook geldt. En hoe vreemd het misschien mag klinken na wat in voorafgaande beschreven is: ik meen dat ik die open houding in Kampen heb geleerd.

De ‘Nashville-verklaring’ – een duiding

Ten behoeve van de Nieuwsbrief in onze gemeente, de GKv De Fontein in Zwolle-West, schreef ik deze week een achtergrondartikel om de betekenis en waarde van de Nashville-verklaring te duiden.

De Nashville-verklaring – een duiding

Afgelopen weekend ontstond grote commotie over de Nashville-verklaring. Dat is de vertaling van een Amerikaans document uit 2017, waarin evangelicale christenen stelling nemen tegenover een postmoderne westerse cultuur, die haaks staat op het bijbels spreken over huwelijk en seksualiteit.

Enkele predikanten en voorgangers uit de reformatorische gezindte, waaronder dr. Piet de Vries, docent aan de theologische opleiding van de Hersteld Hervormde Kerk aan de VU, hebben dit document in het Nederlands vertaald en aan hen bekende predikanten en SGP-politici uit de reformatorische kerken gevraagd deze te ondertekenen. M.n. door de ondertekening door het SGP 2e-kamerlid Kees van der Staaij is de verklaring landelijk in het nieuws gekomen en is deze verklaring door een groot deel van de Nederlandse samenleving en politiek als homo-vijandig document afgewezen.  

Dat het juist vertegenwoordigers van de reformatorische kerken zijn die met deze verklaring zijn gekomen, is niet zo verwonderlijk. Want de reformatorischen hebben zich het afgelopen jaar regelmatig moeten bezinnen op hun houding tegenover homoseksualiteit. Ook heeft de SGP en haar achterban zich de laatste tien jaar over haar visie op de plaats van de vrouw in maatschappij en politiek tegenover de Nederlandse samenleving moeten verantwoorden en hun visie daarop gedeeltelijk moeten aanpassen.

De aanleiding voor een bezinning op homoseksualiteit ligt in een flyer die in maart 2018 bij het  Reformatorisch Dagblad (RD) gevoegd was. Daarin was de landelijke reclamecampagne van een kledingbedrijf met de afbeelding van zoenende mannen van een groot rood kruis voorzien. De bedoeling van de flyer was om protest aan te tekenen tegen deze reclame-uiting. Homo’s, ook in de lezerskring van de krant, voelden zich door deze flyer gekwetst. Toen daarop aan het RD een advertentie aangeboden werd, die juist positief was ten opzichte van relaties tussen mensen van hetzelfde geslacht, werd die advertentie door het RD geweigerd. Naast nieuwe ophef daarover in de samenleving, kwamen er ook reacties van christen-homo’s en -lesbiennes. Als vervolg op deze kwesties is er in het RD in mei 2018 een briefwisseling geweest tussen de hoofdredacteur en een christen-homo, John Lapré. Het effect van al deze acties was dat gedurende het grootste deel van 2018 homoseksualiteit nadrukkelijk als thema in het RD aan de orde is geweest.

Om de indruk te vermijden dat het RD een meer tolerante positie in zou nemen ten opzichte van homoseksualiteit dan in het verleden, is er op 14 november 2018 een gezamenlijk opinieartikel van de hoofdredactie en het bestuur van het RD in samenwerking met de al eerder genoemde dr. Piet de Vries gepubliceerd, waarin men helderheid wilde bieden over de visie van het RD tegenover homoseksualiteit. O.a. stelde men daarin:

Praktisch betekent dit dat wij niet willen meegaan in de tendens om te stellen dat er vanuit een eenheid des geloofs verschillende visies op homoseksualiteit mogelijk zijn. We willen waarschuwen voor de tendens om van een afwijzing de stap eerst naar pastorale oplossingen te zetten en ten slotte naar de volledige aanvaarding van homoseksuele relaties. We kunnen en willen dus ook niet meegaan in de gedachtegang dat er in het geloof niets mis mee kan zijn als twee mensen van hetzelfde geslacht, twee mannen, twee vrouwen, van elkaar houden.

Een tweede aanleiding om als reformatorische kerken met een visie op homoseksualiteit naar buiten te komen is, dat ze zich gedrongen voelen hun positie te bepalen ten opzichte van ontwikkelingen in de PKN en de drie kleine orthodoxe kerken GKv, de NGK en de CGK. Twee nieuwsfeiten waarin deze kerken een rol spelen, kunnen als een directe katalysator gezien worden voor de vertaling van het Nashville-document.

De eerste is het besluit van de PKN-synode op 15 november 2018 om weliswaar het onderscheid in de kerkorde tussen ‘huwelijk’ en andere ‘levensverbintenissen’ te handhaven, maar ook te verklaren dat de kerkorde ‘geen waardeoordeel geeft over de seksuele geaardheid van haar leden noch over hun persoonlijke keuzes als het gaat om het huwelijk of andere levensverbintenissen’. Voor een deel van de ‘Gereformeerde Bond’-kerken in de Nederlands Hervormde Kerk was het onderwerp van de (in)zegening van het homohuwelijk in 2004 een belangrijke obstakel om met de totstandkoming van de PKN mee te gaan. Een positiebepaling over de omgang met homoseksualiteit raakt daarom ook het bestaan van het kerkverband van de Hersteld Hervormde Kerk, dat toen ontstaan is. 

De tweede gebeurtenis is het congres dat op 16 november 2018 door de Theologische Universiteiten van Kampen (GKv) en Apeldoorn (CGK) georganiseerd is over het thema: ‘Homoseksualiteit en de kerk. Verschillende visies, één geloof’, waarin ook ervaringsverhalen gedeeld werden van homoseksuelen en lesbiennes in de kerk en hoe zij op verschillende en soms tegengestelde wijze hun seksualiteit met het geloof verbinden.

In reactie op deze beide nieuwsfeiten verscheen begin december 2018 de verklaring ‘Homoseksualiteit vraagt om hernieuwd belijden’. Deze verklaring was opgesteld door een 13-tal voorgangers uit reformatorische en bijbelgetrouwe evangelische kring. Men schrijft daarin dat de kerken in Nederland meer en meer buigen voor de gedachte dat homoseksualiteit ook binnen de kerken aanvaardbaar moet zijn. Daartegenover pleit men voor een duidelijke bijbelse positiekeuze.  

Twee van deze voorgangers, dr. Piet de Vries en Arjan Baan, hebben met een werkgroep vervolgens in december de Nashville-verklaring vertaald. Het doel van de vertaling en de verspreiding van dit document was om een tegenwicht te bieden tegen de acceptatie van homoseksualiteit en transgenders in christelijk Nederland.

De betekenis en waarde van deze verklaring is daarom meer dan alleen een pleidooi voor een bijbelse visie op het huwelijk. De verklaring is ook bedoeld om in reactie op ontwikkelingen in andere gereformeerd-orthodoxe kerken één bepaalde visie in de omgang met homoseksualiteit in de reformatorische kerken te promoten. Dat maakt het ingewikkeld om zonder voorbehoud met deze verklaring te kunnen instemmen.

De visie die in de Nashville-verklaring onder woorden wordt gebracht, is sterk verbonden met een strikte opvatting over wat een bijbelse visie op mannelijkheid en vrouwelijkheid zou inhouden. De verklaring is in de Verenigde Staten opgesteld door het CBMWThe Council on Biblical Manhood and Womanhood, die er vanuit gaat dat de bijbel aan mannen en vrouwen eigen rollen en verantwoordelijkheden voorschrijft. De man vervult de leidende posities in kerk en samenleving, terwijl de vrouw haar verantwoordelijkheid heeft in gezin en huwelijk, waarbij zij zich heeft te onderschikken aan de leiding van de man. Daarbij wordt op een biblicistische wijze een beroep gedaan op de scheppingsorde, zoals men die uit Genesis 1 en 2 en de uitspraken van Paulus over de positie van de vrouw in de gemeente afleidt. Wie van een dergelijke scheppingsorde van mannelijkheid en vrouwelijkheid uitgaat, zal per definitie homoseksualiteit als in strijd met de scheppingsorde moeten afwijzen.

Door deze visie op een scheppingsorde te omarmen maken de Nederlandse vertalers van het Nashville-document het zich ook moeilijk om op een pastorale wijze met homoseksualiteit te kunnen omgaan. De pastorale noties die zij aan het document toegevoegd hebben, zijn niet geïntegreerd in de visie op huwelijk en seksualiteit die in de verklaring zelf verdedigd wordt.

Het is daarom begrijpelijk dat predikanten en theologen in de GKv, de NGK en een deel van de CGK zich van de Nashville-verklaring gedistantieerd hebben, hoewel zij wel met het beoogde doel om het christelijke huwelijk hoog te houden kunnen instemmen. Zij missen echter in de verklaring een belangrijke pastorale gevoeligheid voor het omgaan met gelovige lesbiennes, homo’s, bisexuelen en transgenders (LHBT’ers). Ook vinden zij dat de Nashville-verklaring ogenschijnlijk een radicaal heldere bijbelse oplossing lijkt te bieden voor een complexe situatie, maar dat deze verklaring de theologische diepgang en nuance mist die nodig is om echt bijbels verantwoord te zijn. 

Ik betreur het dat het gesprek over geloof en leven door deze stellingname over huwelijk, (homo)seksualiteit en transgenders juist onder druk komt te staan in plaats van dat die bevorderd wordt. Als kerk geloven wij dat ieder welkom is bij God en door God geliefd wordt, wat je identiteit ook is, man of vrouw, Jood of heiden, homo, hetero of transgender.

Als kerken binnen het verband van de GKv hoeven wij op dit moment niet zoveel met deze verklaring te doen. Van de enkele ondertekenaar uit de GKv heeft een deel zijn handtekening al weer teruggetrokken. Ik beschouw het document vooral als een middel van de reformatorische kerken om in eigen kring helderheid te scheppen over de omgang met homoseksualiteit. Dat men daarvoor juist een beroep op dit Amerikaanse document gedaan heeft, vind ik een ongelukkige keus, die schade heeft gebracht aan het aanzien van de kerken en het christelijk geloof in Nederland. De belangrijkste les is wat mij betreft dat wij ons als kerk er voor inspannen om op zorgvuldige wijze en met respect voor de gevoelens en de eigen visie van de gelovige LHBT-ers over het onderwerp homoseksualiteit en geloof met hen te (blijven) spreken.

Zwolle, 10 januari 2019

Hermeneutiek, m/v en de eenheid tussen GKV en NGK

Interessante vraag: hoe verhouden de twee besluiten van de GKV synode over resp. ‘de vrouw en het ambt’ en ‘de overeenstemming in de hermeneutiek met de NGK’ zich tot elkaar? Heeft de NGK juist niet vanuit hun hermeneutiek de deur voor de vrouw in het ambt open gezet? Het antwoord hierop heb ik geprobeerd te vinden in het deputatenrapport van Deputaten Kerkelijke Eenheid (DKE).[i]

Er was in 2010/2011 al overeenstemming tussen de GKV en de NGK over het lezen van de bijbel. Die omvatte kort samengevat het volgende (9/10):

1. De Bijbel is het Woord van God: Wij belijden dat de Bijbel het Woord van God is, geïnspireerd door de Heilige Geest. Die belijdenis bepaalt onze leeshouding en onze uitleg.

2. De contextbetrokkenheid van Bijbelse voorschriften: God gaat verlossend om met concrete mensen in concrete situaties. Om Bijbelse voorschriften in hun betekenis voor ons te begrijpen, zullen we verschillen en overeenkomsten tussen de context van toen en van nu in rekening moeten brengen. Steeds leren we echter wel uit Gods omgang met onze contexten zijn bedoeling voor ons leven kennen.

3. Het beroep op de schepping: In de ethiek is van belang dat deze wereld Gods schepping is. Door de zonde en door het komende koninkrijk van God leren we Gods bedoeling met zijn schepping echter vooral kennen in wat God ons openbaart over zijn schepping in zijn Woord.

4. De verantwoordelijkheid van de mens: Mensen hebben een eigen oordeelsvermogen en een eigen verantwoordelijkheid. Omdat mensen door de zonde beschadigd zijn maar ook in Christus vernieuwd worden, is het wezenlijk deze verantwoordelijkheid steeds weer te laten vullen vanuit de verbondenheid met Christus, de leiding door de Geest, en het Woord van God.

5. Geloofwaardigheid en cultuur: Toepassing van Bijbelse voorschriften moet geloofwaardig zijn, niet zozeer tegenover het forum van wat huidige cultuur als acceptabel aanvaardt, maar wel geloofwaardig in de zin van integer, eerlijk en niet-selectief. Die toepassing kan dan zowel een kritische als een bij de cultuur aansluitende vorm krijgen.

6. Hermeneutiek en exegese: Onder hermeneutiek verstaan we niet een activiteit die volgt op de exegese, waarin de kloof tussen een oude tekst en een moderne lezer overbrugd moet worden. Hermeneutiek begrijpen wij als kritische bezinning op het hele verstaansproces, dat ook de exegese omvat. Dit verstaansproces is niet van een hermeneutiek afhankelijk, maar hermeneutiek kan wel het verstaansproces kritisch begeleiden en waar nodig verbeteren.

Op basis van deze overeenstemming hebben vertegenwoordigers van de GKV en NGK in de periode 2011-2014 gesprekken gevoerd over twee thema’s:

1. Eenheid en diversiteit in de bijbel
2. De houding tegenover en de omgang met de bijbel

Ad 1. Eenheid en diversiteit in de bijbel.

Daarover rapporteren Deputaten het volgende (10/11):

“De Heilige Schriften zijn geen massief geheel, maar een verzameling van 66 geschriften die in een periode van eeuwen ontstaan zijn. Dat maakt de Bijbel een veelkleurig geheel waarin een diversiteit aan stemmen klinkt. Wij geloven dat deze diversiteit echter geen pluraliteit vormt van een kakofonie aan stemmen. Wij geloven dat deze stemmen samen een harmonieuze samenklank laten horen, waarin de drie-enige God ons duidelijk de weg wijst naar Hemzelf, naar onze redding in Christus en door de Geest, en naar een nieuw leven tot zijn eer.

Tegelijk zien wij dat er in ons schriftverstaan verschillen zijn, ook binnen de NGK en de GKv zelf. Wij verstaan de schriften niet altijd op dezelfde manier, en ook slagen wij er niet altijd in om wat wij op verschillende plaatsen in de schrift lezen, met elkaar te combineren. Zo lopen we aan tegen spanningen in ons schriftverstaan. Deze spanningen zijn voor ons geen reden om de Bijbel dan maar naast ons neer te leggen als een innerlijk tegenstrijdig en daarom onbruikbaar boek. We erkennen onze kleinheid en ons onvermogen in ons schriftverstaan en in ons spreken met elkaar over de schrift. Maar we herkennen bij elkaar ook de intentie om de schrift steeds beter te verstaan en elkaar hierin op te scherpen. Samen willen we blijven proberen de eenheid van de canon te verstaan.”

Als het specifiek gaat om m/v concluderen Deputaten ten aanzien van de eenheid en diversiteit in de bijbel (11):

“In onze gesprekken hebben we elkaar dus gevonden in de overtuiging dat de canon een eenheid vormt die we als ons richtsnoer aanvaarden, maar ook in de erkenning dat in ons schriftverstaan het ons niet altijd duidelijk is hoe de verschillende aspecten in het Bijbelse spreken over man en vrouw zich tot elkaar verhouden en wat de doorslag moet geven in onze invulling van de rollen van man en vrouw.”

Ad 2. De houding tegenover en de omgang met de bijbel.

Daarover rapporteren Deputaten (11):

“De 66 boeken die we in de Bijbel vinden, zijn maar geen menselijke geschriften. Als leerlingen van onze Heer Jezus Christus aanvaarden we ze als canon en richtsnoer voor ons leven, als Woord van God. Samen willen we gehoorzamen aan dat woord en in trouw daaraan volgelingen van onze Heer Jezus Christus zijn. We herkennen in ons eigen hart en in onze eigen kerken, dat die gehoorzaamheid nooit vanzelf spreekt. We herkennen ook bij elkaar de zorg dat die gehoorzaamheid juist in onze tijd onder druk staat, zowel in de GKv als in de NGK. Maar we herkennen bij elkaar ook de diepe intentie om gehoorzaam te zijn aan onze God en onszelf op dit punt kritisch te (laten) bevragen.”

Hun conclusie is (12):

“We herkennen dus bij elkaar het verlangen om gehoorzaam te zijn aan Gods woord. In beide kerken staat die gehoorzaamheid onder druk, en is nooit vanzelfsprekend. Tegelijk is het vertrouwen gegroeid, dat we beiden willen buigen voor Gods woord en niet met een mooi klinkende hermeneutiek voor die gehoorzaamheid willen weglopen.”

De gesprekken die over deze 2 thema’s hebben plaatsgevonden hebben tot een wederzijdse overeenstemming tussen de vertegenwoordigers van de GKV en de NGK geleid. Ze zijn er van overtuigd geraakt, dat de GKV en NGK elkaar vertrouwen kunnen schenken als het gaat om de centrale uitgangspunten voor de omgang met de bijbel. Op basis hiervan lag er dus dat voorstel om de gesprekken nu voort te zetten met als doel om tot kerkelijke eenheid te komen. In de woorden van Deputaten zelf (13):

“Zoals uit de Tweede Overeenstemming blijkt, kunnen we als deputaatschap dankbaar constateren dat we als GKv en NGK het vertrouwen hebben dat de Heilige Schrift door beide kerken als Gods Woord wordt aanvaard en we die Schrift bij elkaar in veilige handen weten. Ook als we concreet op een bepaald punt niet tot dezelfde conclusie zouden komen (bij voorbeeld ten aanzien van de vraag of ook vrouwen ambtsdrager kunnen zijn) komt dat niet in mindering op dit vertrouwen. We leggen nu aan de synode deze uitkomst voor en stellen voor dat er een afronding komt aan de gesprekken over de confessie en de hermeneutiek en dat we een nieuw stadium in onze kerkelijke contacten betreden. In onze eigen terminologie: dat we van gesprekken overgaan tot samensprekingen met het oog op kerkelijke eenheid.”

Hoe verhouden de twee besluiten met betrekking tot ‘de vrouw en het ambt’ en ‘overeenstemming in de hermeneutiek met de NGK’ zich dus tot elkaar?

De kern is dat de besluiten verenigbaar zijn, omdat het mogelijk is om met gelijke hermeneutische intentie toch van mening te verschillen. Zoals Deputaten in hun rapport  ten aanzien van het gesprek over “de vrouw en het ambt” schrijven:

“Tegelijk erkennen DKE, dat het mogelijk is om met die intentie toch van mening te verschillen over de exegese van concrete Bijbelgedeelten en over wat God in die Bijbelgedeelten vandaag van ons vraagt. Bij de thematiek van vrouwelijke ouderlingen en predikanten zou dat ook het geval kunnen zijn, maar daarmee hebben we ons in onze gesprekken (nog) niet bezig gehouden.” (12).

Zolang er dus maar aan de randvoorwaarde voldaan is, die in het besluit over ‘de vrouw in het ambt’ opgenomen is: “de visie dat behalve mannen ook vrouwen in de kerkelijke ambten mogen dienen moet vrij bespreekbaar zijn zolang er vanuit de Schrift geargumenteerd wordt.”

Wordt ongetwijfeld nog vervolgd.


[i]
 Rapport Deputaten Kerkelijke Eenheid 2014. Cijfers tussen haakjes verwijzen naar de paginanummering van dit rapport.